Ταξιδιάρα Ψυχή...

Τον Απρίλη και συγκεκριμένα στις 10 του μήνα, ημέρα Σάββατο, αφού πέρασα ένα περίεργο και εντελώς διαφορετικό, δραματικό Πάσχα, με 3 συναταξιδιώτες ξεκίνησαμε για την Φρανκφούρτη, για επαγγελματικούς λόγους. Η επιστροφή μας προγραμματισμένη για το ερχόμενο Σάββατο στις 17.
Η Φρανκφούρτη σαν πόλη είναι θα έλεγα μια τυπική γερμανική πόλη, ίσως περισσότερο κοσμοπολίτικη μιας και αποτελεί οικονομικό κέντρο και έδρα της ΕΚΤ. Στο κέντρο της πόλης και στην οδό Zeil, με τις ακριβές μπουτίκ, είδαμε κάθε λογής πανάκριβα supercars (Ferrari, Lamborgini, Aston Martin κλπ) αλλά και τον Νίκο Λυμπερόπουλο να πίνει το καφεδάκι του στο Nespresso cafe.
Οι μέρες περνούσαν κουραστικές, αφού ο επαγγελαμτικός προσανατολισμός του ταξιδιού και τα άπειρα χιλιόμετρα περπατήματος ανάμεσα στα περίπτερα της Frankfurt Messe, μας κούραζαν κάθε μέρα και πιο εύκολα.
Κανείς όμως από τους 4 δεν φανταζόταν ένα τόσο μακρύ και επίπονο ταξίδι επιστροφής.
Στις 15 του μήνα το βράδυ αν θυμάμαι καλά, εκρήγνυται το ηφαίστειο "σιδηρόδρομος" στην Ισλανδία και σαν ντόμινο η μια πτήση μετά την άλλη ξεκινούν να ακυρώνονται.
Εμείς στο lobby του ξενοδοχείου περιμένουμε για το τι θα γίνει και αν η πτήση μας τελικά θα γίνει...
Η μια καθυστέρηση προστίθεται στην άλλη, μέχρι που τελικά η πτήση ακυρώνεται. Μένουμε στο ξενοδοχείο για άλλο ένα βράδυ επιπλέον αλλά θετική ένδειξη ουδεμία. Το Σάββατο το βράδυ αποφασίζουμε ότι η μόνη μας λύση τηρουμένου του αστάθους της κατάστασης, είναι να φτάσουμε με επίγεια μέσα μέχρι την Ιταλία. Αποφασίζουμε λοιπόν, αφού εξαντλήσαμε τις πιθανότητες να βρούμε αυτοκίνητο ενοικιάσεως, να ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί, στις 5, για να πάμε στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης για να αγοράσουμε εισιτήρια για Ιταλία, καθώς όπως μπορούσαμε να δούμε στα αγγλόφωνα ΜΜΕ σε όλους τους σταθμούς της χώρας επικρατούσε αλαλούμ και πανικός. Τελικά μαθαίνουμε από γνωστό γνωστού ότι κλείνει και ο εναέριος χώρος της Ιταλίας έκλεισε, οπότε η διέξοδος είναι να φτάσουμε στην Πάτρα με πλοίο.
Ξυπνούμε λοιπόν οι 2 στις 5.30 το πρωΐ και στις 5.45 παίρνουμε το ταξί για τον σταθμό. Στις 6.10 είμαστε στο σταθμό και αφού αγοράζουμε ένα καφέ στο χάρτινο ποτήρι περιμένουμε στην πόρτα να ανοίξει ο σταθμός (6.30). Στις 6.35 κι ενώ είμαστε δεύτεροι στη γραμμή έρχεται ένας υπάλληλος και πίσω από την κλειστή γυάλινη πόρτα μας λέει ότ δεν θα ανοίξει η πόρτα και να κατευθυνθούμε στην άλλη πλευρά που υπάρχει άλλη πόρτα. Γ@μ... Γερμανοί.. Τέλοσπάντων στα πολλά πολλά καταφέρνουμε να εξασφαλίσουμε 4 εισιτήρια για Βερόνα (την πόλη του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας).
Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο ετοιμάζουμε βαλίτσες και στις 10.15 είμαστε πάλι στο σταθμό. Το τρένο φεύγει στις 11.45 για Μόναχο. Φτάνουμε στο Μόναχο στις 14.30 και αμέσως επιβιβαζόμαστε στο επόμενο τρένο για Βερόνα που αναχωρεί στις 15.00. Το τρένο (ιταλικό) καμία σχέση με το πεντακάθαρο γερμανικό και συγκρινόμενο μόνο με τα ελληνικά, περνά από μια ωραία διαδρομή μέσα από την Αυστρία διασχίζει βουνά και κοιλάδες, περνά μέσα από σήραγγες, ανάμεσα στις επιβλητικές βουνοκορφές των Άλπεων. Κατά τις 21.30 το τρένο φτάνει στη Βερόνα.
Ο σταθμός θυμίζει κάτι από Ελλάδα σε χειρότερη version. Μετά δυσκολίας καταφέρνουμε να φάμε κάτι σαν McDonalds στο σταθμό και με παρέα πολλών αμφιλεγόμενων προσωπικοτήτων. Με αυτά και μ'αυτά, έρχεται η ώρα για το επόμενο τρένο για Μπάρι, τα εισιτήρια του οποίου κλείσαμε καθοδόν για Βερόνα στο προηγούμενο τρένο. Το τρένο αναχωρεί από Βερόνα στις 23.30 και είναι νυχτερινό με κουκέτες. Μπαίνουμε στο βαγόνι μας, προσπαθούμε εναγωνιωδώς να βολευτούμε σε κρεββάτια που δεν μας χωράνε (3 μαντράχαλοι και μια κοπέλα η οποία ανησυχεί για τα παιδιά της που είναι πίσω στην Κύπρο). Ακολουθούν στιγμές απείρου κάλλους και η επόμενη στιγμή μας βρίσκει το ξημέρωμα στους κάμπους της Τοσκάνης, στον ιταλικό νότο. Παρακολουθούμε τους αχανείς αμπελώνες στη μια πλευρά και ενίοτε τη θάλασσα στην άλλη. Στις 9.30 της Δευτέρας 19 Απριλίου 2010 είμαστε στο Μπάρι.
Βγαίνοντας από το βαγόνι, η πρώτη μας έγνοια είναι ένας αυθεντικός ιταλικός εσπρέσσο. Αφού τον πίνουμε με μια γουλιά, κατευθυνόμαστε προς την έξοδο του σταθμού. Εκεί υπάρχει ένα γραφείο τουριστικών πληροφοριών. Ρωτάμε για ξενοδοχείο και αυτοί μας συστήνουν ένα το οποίο είναι το κοντινότερο στο λιμάνι. Στο ξενοδοχείο πάμε κατευθείαν για μπάνιο και χαλάρωση μετά το 24ωρο ταξίδι με 3 τρένα.
Στη συνέχεια βγαίνουμε για μια βόλτα στην πόλη του Μπάρι, για φαγητό και καφέ. Σε ένα συνοικιακό self service εστιατόριο, τρώω τα ωραιότερα λαζάνια στη ζωή μου. Στην καφετέρεια έχουμε πρόβλημα συνεννόησης με τους Ιταλούς, καθώς οι 3 προσπάθειες μας για να παραγγείλουμε freddo capuccino αποτυγχάνουν παταγωδώς.
Το Μπάρι, παρά τις εκτιμήσεις μας, είναι μια πόλη με αρκετά καταστήματα και κόσμο. Αυτό ίσως να εξηγείται με το λιμάνι και τα γραφεία ναυτιλιακών εταιρειών, που εδρεύουν στην πόλη.
Αφού συναντούμε δυο γνωστούς μας, οι οποίοι με τη σειρά τους ξέμειναν στο Μιλάνο, επιβιβαζόμαστε το απόγευμα στο SuperFast Ferry II με προορισμό την Πάτρα. Πλέον είμαστε 6 και αφού ανταλλάσσουμε εμπειρίες από τις περιπέτειες μας, φτάνουμε το μεσημέρι της Τρίτης γύρω στις 13.30 στην Πάτρα.
Από το πλοίο έχουμε ήδη κάνει κράτηση για 7θέσιο αυτοκίνητο, το οποίο παραλαμβάνουμε με λίγη καθυστέρηση και για αεροπορικά εισιτήρια Αθήνα-Λάρνακα με πτήση στις 18.30.
Ξεκινούμε από την Πάτρα γύρω στις 14.00-14.15 μετά από επεισοδιακό φόρτωμα των βαλιτσών στο αυτοκίνητο, από το οποίο στερούμε 2 θέσεις, οπότε βολευόμαστε 6 άτομα σε 5 θέσεις.
Διασχίζουμε την Εθνική Οδό Πατρών-Κορίνθου, τα έργα σταθερά δεν λείπουν από τους ελληνικούς δρόμους. Περνούμε την Κόρινθο, τη Κακιά Σκάλα, φτάνουμε στην Ελευσίνα και μπαίνουμε στην Αττική Οδό (στην Αττική Οδό κλαίω και πονώ). Κάνουμε αγώνα δρόμου για να είμαστε στην ώρα μας στο Ελ. Βενιζέλος, να παραδώσουμε το αυτοκίνητο και να προλάβουμε το check-in για την πτήση μας. Αν και κατά βάθος, θα ήθελα να εγκλωβιστώ στην Αθήνα, την οποία έχω να επισκεφθώ σχεδόν ένα χρόνο, σαν οδηγός όμως και παρόλο που νιώθω την Αθήνα στα δεξιά μου να με καλεί, εκτελώ το καθήκον μου και φτάνουμε στο αεροδρόμιο right on-time.
Παραδίδουμε το αυτοκίνητο, κάνουμε check-in, τρώμε κάτι και επιβιβαζόμαστε για το τελευταίο στάδιο της επιστροφής. Στο αεροπλάνο δεν συνειδοτοποιώ, ούτε πότε απογειώνεται, ούτε πότε προσγειώνεται το αεροπλάνο, αφού είμαι εξαντλημένος και παραδίνομαι στην αγκαλιά του Μορφέα. όταν ανοίγω τα μάτια μου, το αεροπλάνο έχει ήδη παρκάρει και η ώρα είναι 20.30 Τρίτη 20 Απριλίου.
Νιώθω σαν τον Οδυσσέα που τελικά γυρίζει στην Ιθάκη, και η μισή ώρα δρόμος με το αυτοκίνητο μου μοιάζει το τελευταίο μικρό εμπόδιο για το κρεββάτι μου.
Η σεμνή τελε΄τη λαμβάνει τέλος... Εμπειρίες ανεκτίμητες.


Υ.Γ Ο χάρτης δείχνει το συνολικό ταξίδι της επιστροφής με διαφορετικό χρώμα για κάθε διαφορετικό μέσο.

Υ.Γ 2 Το να διασχίσω την Ευρώπη με επίγειο μέσο και ειδικά με αυτοκίνητο ήταν κάτι που ήθελα πάντα και συνεχίζω να θέλω, αλλά σίγουρα όχι κάτω από αυτές τις συνθήκες!!!